วันสุดท้ายของครึ่งปีแรกแล้ว
เร็วได้อีกเนอะ เวลานี่.....
วันนี้เซม ไปสัมภาษณ์มาแล้วแหละ!
ตอนแรก คิดว่า เป็นแค่ไปคุยกันเฉย ๆ
แต่ปรากฎว่า เป็นการสัมภาษณ์ที่จริงจังมาก
รู้สึกเกร็งไปเลย...
มันรู้สึกเหมือนโดนกดดันสุด ๆ อ่ะ
ไม่ใช่ว่าเค้าถามหรือทำหน้าตาถ+++ทึง กดดัน อะไรหรอกนะ
แต่บรรยากาศมันกดดัน
ห้องประชุมใหญ่ โล่ง ๆ กว้าง ๆ
พูจังนิม (แปลง่าย ๆ ว่าหัวหน้าระดับสูง) นั่งเรียงหน้ากระดาน 4 คน
ก่อนเข้าห้องสัมภาษณ์ (ไอ้ห้องประชุมนั่นล่ะ)
คนที่เป็นคนเดินเรื่อง ก็ช่วยเอากระเป๋ากับร่มไปถือให้ (ฝนดันตกอีก)
แถม ให้ถอด ipod คู่ชีพ ออกด้วย (เพิ่งรู้ว่ามันไม่สุภาพ)
ให้เราเดินเข้าไปเฉย ๆ ตัวเปล่า แล้วเค้าถือของของเราตามหลัง -"-
ไม่ได้คิดว่าจะโดนสัมภาษณ์อะไรจริงจังขนาดนี้ไง
ก็เลยไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย
ไปถึงก็โดนเลย แนะนำตัว
เริ่มต้น ติดขัดหน่อย เพราะไม่รู้จะพูดอะไร
พอจับต้นชนปลายไปที่เรื่องเรียนได้ ก็ยาวเลย ที่ไทยจบอะไรที่ไหน
แล้วก็ทำงานที่ไหน กี่ปี สุดท้าย ออกเพราะอะไร มาเกาหลีมาทำ
อะไร บร้า บร้า บร้า ....
แล้วก็โดนถามนู่นถามนี่ไปเรื่อย
ปัญหาไปตกอยู่ที่เรื่อง ครอบครัว !
ไปทำงานที่ไทย แล้วแยกกับซะมีเกาหลี มันจะได้ยังไง
ไอ้เราก็ไม่พยายามรักษาภาพพจน์พนักงานของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร
แต่สุดท้าย มิสเตอร์ชอยส์ เจ้านายเก่า ก็พูดเป็นภาษาไทยว่า
" ผมคิดว่า พูดจริง ๆ ดีกว่านะ "
ไอ้เราก็ ไม่ได้โกหกนะ แต่จะให้จริงไปถึงขนาดไหนล่ะ
ก็พยายามพูดให้เคลียร์ที่สุด
ที่เค้าห่วงคือ แล้วจะทำไง แยกกันอยู่
แล้วไปไทยแล้ว เกิดจะออกแล้วกลับมาอยู่เกาหลีอีก เค้าจะทำไง
ไอ้คำถามเนี้ย ถ้าตอบไปว่า ก็เป็นเรื่องของอนาคตซะก็ดี
เผื่อเค้าจะไม่เอาเราไง แต่เข้าใจป่ะ?
มันความรู้สึกสัมภาษณ์สุด ๆ อารมณ์คนต้องการได้งานมาเฉยเลย
คนสัมภาษณ์ถามแบบนี้ เราควรจะตอบแบบนี้ จะดีกับตัวเรา
ก็ตอบไป.....
สรุป
เค้าจะสรุปแล้วติดต่อมาอีกที
^^'
ถามว่าอยากกลับไม๊ คำตอบคือ 50-50 นะ
คิด ๆ แล้ว เลยสรุปว่า ตอนนี้พอยท์เดียวของเซม คือ
ถ้าได้เงินเดือน 4-5 หมื่นบาท ก็จะไปทำ
แต่ถ้าไม่ได้ ก็จะอยู่ที่นี่ต่อไป
ก็เรียกไปตามนี้ (กล้ามาก ความรู้แค่ห่างอึ่ง เหอ)
ถ้าเค้ากล้าให้ ก็ต้องไปทำให้เค้า
กลับบ้านตามกำหนดการ ก็จะกลายเป็นกลับเลย ไม่ใช่กลับแค่2วีค
มีคนลุ้นแทนเซม หลายคนมาก
ทั้งลุ้นให้ได้
ทั้งลุ้นให้ไม่ได้
ไม่น่าเกินสัปดาห์นี้ น่าจะรู้นะว่าตกลงเป็นยังไง
อย่าลืมรักษาสุขภาพค่ะ
บี บี ดี บา บี ดี บู ^^
